بی بی خانم استرآبادی، از نویسندگان روشنفکر، طنزگویی با قلمی جذاب، مدافعی برای مسائل زنان در دورانی است که هر چه بیشتر در کتاب روشنفکران و پیشروان مشروطه دنبال نام بانویی می گردیم، کمتر نامی را می یابیم. وی جزو اولین زنانی است که در روزنامه های مشروطه مقاله نوشته و با نام «بی بی» زیر مقاله را امضا کرده است.

بی بی خانم استرآبادی فرزند محمدباقرخان سرکرده سواره استرآباد بود. و چنانکه به نظر می رسد دیگر خویشان او نیز از نظامیان بودند.

چنان که گفته شده است بی بی خانم در جوانی ازدواج کرد و به شوهرش عشق می ورزید، اما ای کاش به او عشق نمی ورزید، شاید به همین دلیل بود که شوهرش که تحمل زنی اهل فکر و دانش و شعور را نداشت، با دختر خدمتکاری ازدواج کرد.

«در اولین ساعت آغاز زمان ، انسان در برابر خورشید ایستاد و دست هایش را دراز كرد و برای اولین بار فریاد زد.» « پشت آسمان ، خدایی خیرخواه و مهربان و بزرگ وجود دارد.» « انسان رو به قرص بزرگ روشن كرد و سایه اش را روی زمین دید و فریاد زد.» « در اعماق زمین ، اهریمن تاریكی وجود دارد كه از شرارت خوشش می آید.» « بعد انسان به غارش رفت و به خود گفت: من بین دو نیروی قهار قرار دارم ، باید به یكی از آن ها پناه ببرم و با آن یكی بجنگم » قرن ها گذشت و انسان بین دو قدرت گرفتار بود، قدرتی كه آن را ستایش می دانست ، چون او را به وجد می آورد، و قدرتی كه آن را نفرین می كرد، چون او را می ترساند. اما هیچوقت معنای ستایش و نفرین را نفهمید؛ فقط بین دو نیرو گرفتار بود، مثل وقتی كه درخت می خواهد بین تابستان و شكفتن، و زمستان و خشكیدن انتخاب كند.

مردم ، پدر صمعان را در مسایل روحانی و الهی ، راهنمای خود می دانستند، چرا كه او در زمینه ی گناهان صغیره و كبیره ، صاحب نظر و بسیار مطلع بود و اسرار بهشت و دوز خ و برزخ را خوب می شناخت . مأموریت پدر صمعان در لبنان شمالی این بود كه از دهی به ده دیگر برود، موعظه كند و مردم را از بیماری روحانی گناه شفا ببخشد و آن ها را از دامِ هولناكِ شیطان نجات دهد. جناب كشیش ، همیشه با شیطان در جنگ بود. دهقان ها به این كشیش احترام می گذاشتند و به او افتخار می كردند و همیشه مشتاق آن بودند كه پند و اندرزها ی او را با طلا و نقر بخرند؛ و همیشه هنگام درو، بهترین بخش محصول خود را به او هدیه می دادند.

توى مسیر برگشت به خونه همش فكرم انحراف میزد به پرستو، اما نمیخواستم به ادامۀ ماجرام بهش فكر كنم چون هربار كه اون قسمت رو دوره میكردم چند روزى میریختم بهم. امیدوار بودم خونه شلوغ باشه که حداقل اونجا یكم از این حال و هوا در بیام اما وقتى رفتم توی خونه از سكوت عمیقش فهمیدم هیچ کس خونه نیست. با بیحالى رفتم توی اطاقم دیدم برادرم روی تخت خوابش برده كتاب درسیش هم از تخت افتاده پائین. هوا نسبتاً تاریک شده بود، چراغ اطاق رو كه روشن گذاشته بود خاموش كردمو در اطاق رو آروم بستم كه حداقل برادرام آرامشش بهم نخوره. رفتم سمت آشپزخونه بعد از یكم آب خوردن همۀ خونه رو توی تاریكى غرق كردمو خودمو ولو كردم روی مبل. قدرت گول زدن خودمو نداشتم، سیگارمو روشن كردمو همینجور كه دودشو میدادم هوا چشمامو بستم...

ظهر توی شركت نشسته بودمو داشتم توی کیفم دنبال مبایلم میگشتم. از بس وابستگى عاطفیم با پرستو زیاد شده بود كه مجبور شدم یه دونه موبایل قسطی بگیرم. زنگ زدم به پرستو که یکم دلمو آروم کنم. از وقتى بحث رفتنش جدى شده بود دیگه مدرسه هم نمى رفت.
من_ عزیزم نهار خوردى؟
پرستو_ از دیروز جز اون شیر موزی كه برام گرفتی هیچى نخوردم، اصلاً اشتها ندارم
غم و سردى صداش جونمو به آتیش میكشید، چشمامو بستم یکم فکر كردم كه آیا تصمیمم درسته یا نه.
من_ باشه، الان میام دم خونتون خودم میبرمت بیرون

از ساختمون که اومدم بیرون چند دقیقه ای به آسمونه شب كه بازم ستاره هاش زیر ابرا قایم شده بودن نگاه كردم، چه حال غریبى داشتم! شاید باطن خسته و شکستۀ بهناز منم تحت تأثیر قرار داده بود، شایدم چون ظرفیت ظاهر سازی و خنده كردنم پر شده بود اینجورى شده بودم، در كل با احساسى غمى كه داشتم خیلی آروم راه افتادم سمت خونه. توی مسیر، نزدیکای خونه چشمم به پارکی افتاد كه هر وقت حالم گرفته بود خودمو توش گم میکردم. راهمو کج کردم سمت پارک. مثل همیشه خلوته خلوت بود، بعد از کمی راه رفتن بالاخره روی تاپ مخصوص خودم نشستمو همینجور كه از سیگار کام میگرفتم خیلى آروم تاپ میخوردم