بعد کالویی از راه دلجویی دستی به شانۀ من زد و گفت:

-     خوب تعریف کن رفیق آمریکایی، (ماچوا) برای شما چه گفت و چطور مرد. من جریان سقوط او را در دره یک بار دیگر تعرف کردم. کالویی مجدداً همان سوال را می کرد. فهمیدم می خواهد مطمئن شود که آیا من راست می گویم یا خیر. دروغگو هر قدر هم که ماهرانه دروغ بگوید، قدرت ندارد یک موضوع دروغ را دو مرتبه یک جور تعریف کند لذا مستمع اگر باهوش باشد خیلی زود می فهمد.

بالاخره حرکت کردیم. نمی دانستم چه خواهد شد و چه اتفاقی می افتد. خود را به دست سرنوشت سپردم و موقعی که به دنبال کالویی حرکت کردم با همه چیز دنیا خداحافظی می کردم.

در بین راه این فکر برای من پیدا شد که اگر پیشنهاد کالویی را قبول نمی کردم شاید خشمگین می شد بلکه این عمل را یک نوع بی احترامی تلقی می کرد و مرا می کشت. پس حالا خودم را به مهر و محبت الهی و به دست تقدیر و سرنوشت می سپارم. هرچه باداباد.

زن زیبا به محض این که ظاهر شد، نگاهی به من و یوری افکند و بعد مثل آهویی خرامان و در عین حال مانند شیری درنده، به طرف جنازه سرباز مقتول رفت. تفنگ و قطار فشنگش را برداشت و آن گاه به سمت ما آمد و وقتی کنار قاطر من رسید، با لبخندی نمکین گفت:

-          خیلی ترسیدید؟

ولی خوشبختانه صدا دور گردید. صدایی شبیه خش خش شنیده شد و بعد در اتاق با خشکی رو پاشنه چرخید و باز گردید. روشنایی مختصری از هلال ماه و ستارگان آسمان فضا را روشن می کرد و وقتی در باز شد، در همان روشنایی مهتابی کم رنگ هیکل قهوه چی را دیدم که از در خارج گردید.حس کنجکاوی من برانگییخته شد فکر کردم او کجا می رود، اگر کاری داشت از آن در که قبلاً از آن آمد و رفت کرده بود خارج می شد، پس چرا از این در که به کوهستان و جنگل باز می شد بیرون رفت.

تازه وارد قدی بلند، گردنی کشیده، سبیلی پهن و کلفت داشت و پارچه ای رنگارنگ به رسم برزیلی ها و مکزیکی ها روی شانه خود افکنده و تفنگش را نیز وارونه به شانه خود آویخته بود. تازه وارد قیافه ای وحشت آور داشت که هر کس دیگر هم به جای من بود، از دیدن او می ترسید ولی من تا آنجا که توانستم خودداری کردم و سعی داشتم که به صورت او نگاه نکنم تا حس کنجکاویش برانگیخته نشود.