یادداشتی از طرف خدا

  به: شما

تاریخ : امروز

هنگامى كه حسین (ع) از مدینه حركت كرد برخى از آیات مربوط به این پیامبر بزرگ را تلاوت كرد (66) و هنگامى كه به مكه وارد شد، برخى دیگران از این آیات را و در این تلاوت ، آیا مربوط به موسى علیه السلام مطابقت و مقایسه شرایط دو بزرگوار بود، بدین صورت : موسى علیه السلام هم سخن خدا است و حسین علیه السلام نیز همانگونه كه در روایت آمده است بدین مقام مفتخر شد، هم در زندگیش و هم به هنگام شهادت كه ندا رسید:یا ایتها النفس المطمئنه * ارجعى الى ربك راضیه مرضیه
موسى علیه السلام داراى معجزه خاصى بود كه دست مقدسش گاه درخشان و نورافشان بود و حسین علیه السلام فراتر از آن بود، چرا كه پیشانى و گلوگاه مقدسش به خاطر بوسه هاى بسیار پیامبر صلى الله علیه و آله نورانى بود

در زیارت حسین علیه السلام مى خوانیم كه :
السلام على یعقوب الذى رد الله الیه بصره برحمته
سلام بر یعقوب پیامبر كه خداوند به رحمت خویش ، نور دیدگانش را بدو باز گردانید. در این درود و سلام ، مى توانى یعقوب پیامبر را نیت كنى كه پدر دوازده پسر بود و هنگامى كه آنان را فرا خواند، در كمال صحت و سلامت در برابرش ایستادند و گفتند: پدر جان ! یكى از ما را گرگ خورد.
و او از این رخداد و خبر درد ناك ، كمرش خم و نور چشمانش را از دست داد.
و نیز مى توانى یعقوب كربلا، حسن علیه السلام را قصد كنى كه پدر یك پسر بود كه ندایش را از شهادتگاه شنید كه : پدرجان ! آخرین سلام مرا پذیرا باش كه اینك لحظات جدایى است . (50)

بخارى و ابن اثیر روایت كرده اند: وقتى كه سر مطهر امام حسین علیه السلام را نزد عبید الله بن زیاد آوردند سر مطهر را در طشتى قرار داد و با شمشیر یا چوب دستى خود بر آن چشم و بینى نازنین مى زد و از نیكویى و زیبایى آن حضرت سخن مى گفت : انس گفت : حسین علیه السلام شبیه ترین ایشان (یعنى اهل بیت ) به پیغمبر خدا بود. (88)

 تجلیل معاویه از امام حسین (علیه السلام)

معاویه نخستین خود كامه اى بود كه آرزوى كشتن حسین علیه السلام را داشت و در همان حال ناگزیر فرمان احترام به آن حضرت را صادر كرد و به هنگام وصیت به یزید، گفت : من بر سلطنت تو از حسین بیمناكم ، اما اگر با او درگیر شدى و به ظاهر بر او چیره شدى احترام او را رعایت و حرمتش را نگه دار، چرا كه پاره جگر پیامبر است .

پاسخ: مختار در آن روزهایى كه دست به انتقام خون شهداى كربلا زد، نسبت به «عمر سعد» بیش از همه حساس بود، از طرفى، قبلا به خاطر مصالحى امان نامه اى به «عمر سعد» داده بود و از طرف دیگر عمرسعد هم بهانه اى به دست مختار نداده و در شورش علیه مختار، شركت نكرده بوداز این جهت قدرى دستگیرى و مجازات وى به تاخیر افتاد.
هنگامى كه عمر سعد متوجه شد كه مختار در صدد دستگیرى و مجازات او است، شبانه از كوفه پا به فرار گذاشت. در بیرون شهر كوفه با شخصى روبرو شد و قضیه فرار را براى او نقل كرد. آن مرد تمیمى عمر سعد را از فرار منصرف كرد و عمر سعد به منزل خود برگشت.